ژاندارک

می چکد باران از روی شبنم ها می رسد فریادxa0 بغش ها می شکندxa0 می میمرد آفتاب ... فردا دوباره از نوxa0 تکرار این رویا می شود باور کردxa0 غم های بی پایان ... آخر امشب بازxa0 دل را می بازم... xa0به آن که نمی شناسم همین اطراف... در میان سایه ها...xa0 در سراب غم ما... می رسد ناگهان ....xa0 بی تکاپو ... بی فراق .... بهار...

شب را به خاطر سیاهی اش... به خاطر روشنی کوچک ترین ستاره در اوج سیاهی ... خواری در اوج پستی دوست می دارم... شب فقط می تواند بداند ... شب فقط ، فقط می تواند تاریکی را دوست بدارد ... باز در پس این رویا... باز در پس این باران می میرد بی پرده ، بی رویا... بهار...