ژاندارک

صدای پای مورچه ها می شونم

مورچه ای که از شهر دور شده

در میان جنگ گم شده

روی تپه ای جدا از همه کَس

بی هوا کور شده

دور شده

ژاندارک...

فرق باز می کند آفتاب هر روز صبح

در شانه زدن موهایش می تابد در افق

نور می رسد از مشرق

باد می وزد از مغرب

می رسد نورهایی از دور

بافته موهایش را

اما چه زود ...

بهار

ژاندارک...

لبریز احساس می شود هرشب

قایقرانه بی قایق

عاشق دریا و ماهی ها

عاشق و تنها و بی سایه

می بندد چشمانش را با هرموج در دریا

پس کجاست آن بادبانه خسته پس کجاست غوقای ماهی ها !؟

ژاندارک...

می چکد باران از روی شبنم ها

می رسد فریاد

بغش ها می شکند

می میمرد آفتاب ...

فردا دوباره از نو

تکرار این رویا

می شود باور کرد

غم های بی پایان ...

آخر امشب باز

دل را می بازم...

به آن که نمی شناسم

همین اطراف...

در میان سایه ها...

در سراب غم ما...

می رسد ناگهان ....

بی تکاپو ... بی فراق ....

بهار

ژاندارک...

شب را به خاطر سیاهی اش...

به خاطر روشنی کوچک ترین ستاره در اوج سیاهی ...

خواری در اوج پستی دوست می دارم...

شب فقط می تواند بداند ...

شب فقط ، فقط می تواند تاریکی را دوست بدارد ...

باز در پس این رویا...

باز در پس این باران

می میرد بی پرده ، بی رویا...

بهار

ژاندارک...